Настройкі
Настройкі шрыфту
PT Sans
Times New Roman
Памер
A
A
A
Міжлітарная адлегласць
Стандартнае
Павялічанае
Вялікае
Колеравая схема
Чорным
па белым
Белым
па чорным
Ваўкавыскі
раённы
выканаўчы
камітэт

Навiны раёна

16 жніўня 2019

Дарога скрозь сэрца

З аўтарам зборніка вершаў пад такой назвай Уладзімірам Шэўчыкам мы знаёмыя даўно. Яшчэ з часоў першай выставы яго карцін у Ваўкавыскім ваенна-гістарычным музеі імя П.І. Баграціёна. Былі і іншыя выставы, і не толькі ў нашым музеі.

У Віцебску, напрыклад, у рамках экспазіцыі, прысвечанай 125-годдзю Марка Шагала, дзе Шэўчык атрымаў ад экспертаў неафіцыйнае званне «мастак-медыум». Некалькі разоў мы друкавалі вершы Ўладзіміра ў нашай тэматычнай падборцы «Ваўкавышчына літаратурная». А яшчэ ў мяне ёсць пара падораных аўтарам кніжак з дзіцячымі казкамі, прачытаных дзецьмі, здаецца, усіх супрацоўнікаў рэдакцыі. Выдатныя казкі, таму пераходзілі кніжкі з рук у рукі.

Так што былі ўсе падставы скласці меркаванне аб Шэўчыку, як чалавеку з багатым творчым патэнцыялам, што знаходзіцца ў нястомным пошуку сродкаў самавыяўлення. І як асоба творчая, ён апанаваны гарачым жаданнем падзяліцца з навакольнымі сваімі думкамі, пачуццямі, светаўспрыманнем. Таму з’яўленне новых работ Улада Шэвоа (такі псеўданім выбраў сабе Шэўчык), створаных пяром або пэндзлем, у прынцыпе чакана.

Але ўсё ж ён здолеў здзівіць, калі прынёс у рэдакцыю стосік кніг, якія з поўным правам можна назваць унікальнымі. І тэксты, і малюнкі ў іх — аўтарства самога Ўладзіміра, а паколькі выпушчаны гэтыя выданні зусім невялікім накладам, відавочна, што працаваў аўтар над імі не дзеля гучнай славы. Бо славу ў наш час прыносіць (ці не прыносіць), у асноўным, так званая сеткавая літаратура. Як напісаў украінскі журналіст, паэт і празаік Вячаслаў Гусакоў (у нашым перакладзе):

Зыходзіць у інтэрнэт літаратура,
Былі старонкі, сталі кілабайты.
Web-час і web-свядомасць, web-культура...
Цябе няма, калі няма на сайце.

Інтэрнэт аблічбаваў друкаванае слова, на шмат парадкаў павялічыўшы шырыню распаўсюджвання тэкстаў. У сетцы апублікавацца можа кожны і нават бясплатна. І ў кожным выпадку чытачоў будзе больш, чым у тонкай папяровай кніжачкі, якая існуе ў колькасці ўсяго-то 10—20 асобнікаў. Дык чаму ж у эпоху моды на гаджэты, што прывучылі чытачоў да электронных версій кніг, у аўтараў не знікае жаданне ўбачыць свае творы надрукаванымі «па-даўнейшаму» — друкарскай фарбай, на папяровых старонках?

Уладзімір Шэўчык адказвае на гэта проста:
— Кніга ў электронным выглядзе не дае тых адчуванняў, якія атрымліваеш ад папяровай кнігі. Яе можна патрымаць у руках, удыхнуць пах, перагартаць. Яна даступная ў любы момант і ў любых акалічнасцях. Не трэба ўключаць камп’ютэр і садзіцца за манітор, каб перачытаць спадабаныя радкі, і ніякія стужкі навін, нечакана выскокваючыя паведамленні і ўсплываючая рэклама не адцягваюць ад тэксту. Чытанне кнігі, надрукаванай у друкарні, выклікае асаблівае пачуццё суперажывання, ні з чым не параўнальнае па сіле ўздзеяння на розум і ўяўленне. У камп’ютэрным свеце мала душы і чым больш людзі ў яго паглыбляюцца, тым мацней адчуванне, што з рэальнага свету знікае дабрыня. Але дзяцей яшчэ можна навучыць любові, дабру. Таксама дзеля гэтага я пішу. Мая ўнучка яшчэ чытаць не ўмее, а вось унук, якому зараз дзевяць гадоў, вырас на маіх казках.

Сапраўды, віртуальная рэальнасць — усё ж такі не зусім рэальнасць. А тут глядзяць на мяне з папяровых вокладак героі казак Улада Шэвоа: чамусьці дзівіцца разумны і добры гномік Ном; плыве насустрач сваёй мары вірлавокая рыбка, што навучылася спяваць; паднімае горда галаву ўпарты чарвячок, які абавязкова стане прыгожым матыльком. Жывуць на друкаваных старонках каханне і смутак, успаміны і вера, пройдзеныя дарогі і напатканыя ў жыцці людзі. Многія паняцці нематэрыяльныя, але словы, што іх абазначаюць — цалкам рэчыўныя, да іх можна дакрануцца рукой. Пабачыўшы свет былы вадзіцель-дальнабойшчык, чалавек, настолькі моцны духам, што здолеў стаць на ногі пасля траўмы пазваночніка, якая пагражала, па меркаванні медыкаў, поўнай інваліднасцю — Уладзімір, як ніхто, ведае, што пачым у гэтым рэальным жыцці і што на самой справе па-сапраўднаму важна. 

Свае кнігі — казкі, зборнікі вершаў і прозы ён дорыць мясцовым бібліятэкам. А, дарэчы, нашай вядомай зямлячцы, беларускаму кампазітару Аліне Безенсон вельмі спадабалася карціна, навеяная яе музыкай. Хацела набыць, але таксама атрымала ў падарунак.

Заняўшыся рамеснай дзейнасцю, Шэўчык асноўным яе відам выбраў жывапіс. Але па-ранейшаму працягвае пісаць, ілюстраваць і выдаваць свае кнігі. І пакуль такія, як ён, гэта робяць — друкаванае слова будзе жыць.

Па матэрыялах сайта раённай газеты "Наш час".